Όσο και να παχίζουν κάποιοι να τον καπηλευτούν,ο "Αλέξης" ανήκει αποκλειστικά στους σημερινούς μαθητές της χώρας μας.Στους μαθητές που νιώθουν να καταπιέζονται από ενα εκπαιδευτικό σύστημα που τους πνίγει,που τους πληγώνει,που τους θυμώνει.Από ενα εκπαιδευτικό σύστημα που τους στερεί την ουσιαστική και ποιοτική μόρφωση,που τους στερεί το χαμόγελο και το παιχνίδι,που τους στερεί τον ελεύθερο χρόνο.Κι από μια κοινωνία που τους διαπαιδαγωγεί με το χειρότερο τρόπο,που αναδεικνύει τα χειρότερα πρότυπα,που επιβραβεύει την αμάθεια,τη διαφθορά και την ηλιθιότητα.
Η αδικία για τη δολοφονία του Αλέξη,ξύπνησε την οργή που νιώθουν οι σημερινοί έφηβοι για τις αδικίες που βιώνουν καθημερινά.Στο πρόσωπο του δολοφόνου μπάτσου είδαν το πρόσωπο του συστήματος που επιβάλλει τους δικούς του κανόνες, στη ζωή τους.Ο Αλέξης είναι ο δικός τους,ο προσωπικός "Αλέξης"..Και ανήκει μονάχα σ αυτούς..
Προφανώς και δεν ευθύνεται η κυβέρνηση κι ο Καραμανλής για το θάνατο του Αλέξη.Οπως δεν ευθυνόταν και το 1985 η τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ για τη δολοφονία του επίσης 15χρονου Καλτεζά.Αυτό που φταίει είναι η αρρωστημένη νοοτροπία κάποιων απαίδευτων τραμπούκων των Σωμάτων Ασφαλείας.Μια νοοτροπία για την δημιουργία της οποίας έχουν ευθύνη όλοι κι έχουν ενδυναμώσει κατά καιρούς άστοχες δηλώσεις Υπουργών(βλεπε δηλώσεις Πολυδωρα περι "πραιτώρων").
Χωρίς όμως να ισοπεδώνουμε καταστάσεις, να συμφωνήσουμε ότι δεν όλοι ίδιοι.Υπάρχουν και αστυνομικοί, που σέβονται το επαγγελμα τους, είναι οικογενειάρχες και προστατεύουν καθημερινά τους πολίτες, ενώ παράλληλα αμοίβονται άθλια.
Η ευθύνη της κυβέρνησης έγγειται στο τι επακολούθησε. Στην αδυναμία και στην ανικανότητα να παρέχει τη στοιχειώδη προστασία στον Έλληνα πολίτη.
Αλλά ήταν όντως ανικανότητα ή μέρος ενός σχεδίου;
Καποιοι θεωρούν ότι με αυτό το σχέδιο θα πετύχουν ότι πέτυχε ο Ντε Γκώλ μετά το Μάη του 68 ή έστω ότι πέτυχε ο Σαρκοζί μετά την εξέγερση των μεταναστών πριν 3 χρόνια.Δηλαδή εκλογική νίκη.Κάποιοι δείχνουν να μην εχουν συνειδητοποιήσει ότι εχουν απέναντί τους σκεπτόμενους πολίτες και επιμένουν να επενδύουν στο ιστορικό προηγούμενο της Γαλλίας.
Είναι οι ίδιοι που αγνοούν όμως ότι πολλές φορές η ιστορία επαναλαμβάνεται σαν φάρσα, ή ακόμα χειρότερα, σαν τραγωδία.
Βαγγέλης Τσόγκας
http://ttassos.blogspot.com/
